NOCĄ

Nie jesteś echem, ani mitem
Ty jesteś żywym pośród żywych
Prawdą, na co dzień w nas ukrytą
Któryś z tamtego świata przybył

Idę za tobą lutni głosem
Partitą serca, fugą Bacha
Tak trudno tobie w drodze sprostać
Bezlistnym drzewem w środku lata

Kiedy się budzę w ciszy nocy
I lśnieniu nieba sny powierzam
Sam na sam jestem z gwiazd migotem
Ku którym moja dusza zmierza

Zostanie po mnie głaz spękany
Morze, co skałom stopy myje
Jest taka ciemność, co nie rani
Gdy z ziarna jej wyrasta miłość

Zostaną za mną błędy liczne
Czyny i słowa, co - nie w porę
Niejednoznaczne, obosieczne -
Już rozgrzeszonych - nie zabiorę

Nie raz po trzykroć kur zapieje
Ku sobie smutno wzrok odwrócę
Tak się spełniają życia dzieje
W oddali piosnkę drozd zanuci

Kiedy dwa serca z sobą potrzeć
Na podobieństwo dwóch kamieni
W najgłębszym mroku iskra błyśnie
Jak słońce ciemność rozpłomieni

Dwie belki z sobą się spotkały
By, połączone, stać się krzyżem
By słowo się milczeniem stało
Nocą - do brzasku coraz bliżej

Pod nocy drzewem tak pogodnie
Nie ma tu nic do rozumienia
To, co czyniłem, wraca do mnie
Jak łania zmierzchu z lasu cienia

Jan Sabiniarz