WSZYSTKO, CO PIĘKNE

Wszystko, co piękne, nas przemienia
I czyni pełniejszymi ludźmi
Ku wzniosłym szczytom zaistnienia
I tylko dobru, prawdzie służy

Wszystko, co piękne, nas przemienia
Do długiej drogi w podróż woła
W której się dusza zakorzenia
By, do boskiego, zasiąść stołu

Wszystko, co piękne, to nas łączy
I - w innych szuka dopełnienia
Choć ma początek, nie zna końca
Wielkich na drobne nie rozmienia

Piękno odradza drzewa w kwiaty
Wiśnie i grusze i jabłonie
To przed nim klęknie wiatr skrzydlaty
Zanim w wieczornej zorzy spłonie

Wszystko, co piękne - chwilą prawdy
Której myśl żadna nie ogarnie
Radością mędrca, smutkiem błazna
Nikt jej nie zniszczy, nie ukradnie

Piękno - istotą tego świata
Promieniejące z tylu kształtów
Gotowe burzyć wszelkie kraty
Nie da się zmierzyć żadną miarką

Piękno, w prostocie swej radosne
Nie  po to świeci, by olśniewać
Wewnętrzną ciszą w sercu rośnie
Czerpię z niej moc i spokój drzewa

Jan Sabiniarz