OSTOJE

W przestrzeni ducha są ostoje
Ostatnie miejsca na tej Ziemi
Porosłe trawą, mchem i wrzosem
Wśród których kryształ wód się mieni

Jezior świetlistych blaskiem świtu
Gdzie szemrze strumyk w leśnej ciszy
Kraina świętych prawd, nie - mitów
Gdzie człowiek własne serce słyszy

Zajrzy tam Bóg i Chrystus zajdzie
I anioł spłynie tam z błękitu
Tabliczka z gliny drogę wskaże
By dobry cel uwagę przykuł

W wędrówce życia są potrzebne
To na nich wszelka myśl się wspiera
Żeby się nie zagubić we mgle
I nie zaczynać wciąż od zera

Zaśpiewa ptak i dąb z wysoka
Wyrozumiale spojrzy na nas
Krzyżem błyszczącym wśród obłoków
Zaszczepi świt cudowny ranek

Miejsce to pełne jest muzyki
Która jak anioł cicho stąpa
Wśród dzikich ziół, żurawi krzyku
Gdzie wiosną, w łozach, słowik kląska

- Te miejsca tylko w nas istnieją
Znikają, jeśli w nich nas nie ma
Zorzą świetlistych chwil goreją
By szczepić w duszy spokój drzewa

30 czerwca 2019            Jan Sabiniarz