NIE ZEJDZIE Z DROGI

Nie zejdzie z drogi ten, kto pieśni śpiewa
Ani wędrówki celu nie utraci
Kto wnosi sobą wielki spokój drzewa
A kiedy trzeba - z trawy źdźbłem zapłacze

Spotykam ciągle tylu pięknych ludzi
To, co w nich - dobre, pragnę zapamiętać
Jakże są lekkie z nimi życia trudy
Unoszą skrzydła swoim cichym pięknem

Wśród ran i zgliszcz tak wiele śladów dobra
Nie łudźmy się - na zawsze tak zostanie:
Przez dobro, zło odradza się w nas człowiek
Przed którym się rozciąga świat bez granic

Słyszysz tę pieśń, którą wiatr w drzewach śpiewa?-
Obłoków biel i zapach polnej róży
Gdzie żyta łan, kłos słońca w nas dojrzewa
Wytchnienia czas przywraca błyskiem burzy

Planeta Ziemia - kosmicznym cudem życia
W nas kurczy się i swoją czystość gubi
Miłuję ją i prawdy w niej ukryte
Do których lśnień docieram też przez ludzi

Czy przyjdzie czas, nadzieją wzejdzie smutek
Wzniesie katedry, gdzie wczoraj - Wieże Babel
Przywróci w mgle jeziora brzaskiem wite
I człowiek w nas swą boską twarz ukaże

13 czerwca 2019                    Jan Sabiniarz