MODLITWA OSTATECZNA

Ty jesteś światłem ostatecznym
Promień mej duszy w nim utonie
Ku łąkom mnie prowadzisz wiecznym
Twe niewidzialne okiem dłonie

Tobą ogarniam góry, morza
Kryształy katedr, miast pustynie
Doliny słońca, gwiazd przestworza
Krzewem zeschniętym nie przemijam

Staram się tobą wejrzeć głębiej
By się radować cudem życia
Pośród potopu tyś - gołębiem
W strąkach wieczoru - ziarnem świtu

Chociaż istniejesz poza czasem
Twoim misterium - każda chwila
Kiedy zapada noc nad lasem
Najświętsza jawi się godzina

Wszystko się staje nagle proste
Serca, kosmosu konstelacje
Pragnę ku tobie drzewem wzrastać
I drogą iść - czternastu stacji

20 czerwca 2019      Jan Sabiniarz