IDŹMY PRZED SIEBIE

Pozostań we mnie głębią oceanu
Skałą przybrzeżną, która się w błękit wspina
W otchłań wieczoru zapada jasny ranek
Nim przyjdzie burza - już szarpie żagle, liny

Nad lustrem ciszy ciernista wstaje zieleń
Lśnienie księżyca w ogrody czas nawleka
Gdy noc się staje - tak wielu różnych wcieleń
Ciemność gwiazdami na plaży się uśmiecha

Idźmy przed siebie - tu nic z nas nie zostaje
Fale przyboju rozmyją wszelkie ślady
Na muszlach światła skrzy sól i resztki piany
To, co umyka, w cienistą dal się kładzie

Wśród cichych zatok śpią rafy koralowe
Snują się ryby na podobieństwo tęczy
Gdy przyjdzie pora, w sen słońce schyli głowę
Przejrzysta ciemność na pustej strunie dźwięczy

Podniebne ścieżki wiją się nad przepaścią
Poszum przyboju ich tutaj nie dosięgnie
Fale na piasek rzucają dawne miasta
Bujne ogrody natchnieniem duszy piękne

21 sierpnia 2019                   Jan Sabiniarz